fbpx

XANDER DE RYCKE

Quarter-Life Crisis

DIT WAS MOSSELEN OM HALF TWEE

Ik besefte het niet tijdens het verhuizen van de volledige map aan Mosselen audio naar een externe harde schijf. En nog steeds niet tijdens het sluiten van de deur aan Studio Mussel terwijl een beschonken Lieven Scheire een paal stond te knuffelen. Maar hier zijn we dan eindelijk. De voorlopig laatste aflevering staat online. Verzwolgen in een zee van andere podcasts, kattenfoto’s en WK-tweets.

De podcast is er gekomen in 2011 vanuit een gezonde portie frustratie en inspiratie. Inspiratie want ik hield enorm van het medium. Frustratie want ik was naarstig op zoek naar dat éne ding dat Xander De Rycke ging maken dat eens bleef kleven bij het publiek. Een bezoekje aan een Aalsterse muziekwinkel, vier micro’s van een merk dat niet meer bestaat en een mengpaneel uit asbest later, zat ik in de living bij William Boeva en werden er verhalen over halve druiven gedeeld. De toon van Mosselen om Half Twee was gezet en we hebben nooit afgegeven. We hebben catchphrases en karakters gemaakt, BV’s bezocht en grotere zalen uitverkocht dan de gemiddelde comedian kan met een zaalshow. Er zijn vriendschappen gevormd en vriendschappen beschadigd, baby’s geboren en carrières ontstaan, studio’s gebouwd en stripverhalen getekend.

En nu zeven jaar en driehonderd afleveringen later hangen we onze micro’s aan de kapstok. Tijdens onze laatste aflevering gaf Sven een nogal lullige opmerking ‘dat we nu stoppen omdat er concurrentie is’. Iets waar ik eerlijk gezegd nooit over nagedacht heb het afgelopen jaar. Ik vind immers dat er geen concurrentie is in podcasting. Je moet niet vechten voor de aandacht van uw publiek zoals op televisie. Mensen luisteren naar uw podcast én daarna naar die van iemand anders, of omgekeerd! Het is dankzij zoveel andere podcasts dat ik er met een gerust hart de stekker kan uittrekken want de leegte die wij achterlaten kan nu eindelijk heel rap opgevuld worden.

Als ik een boodschap heb voor andere podcasters of voor mensen die één willen starten, dan is het deze: bespaar niet op audiokwaliteit, onderschat het werk nooit, vind een balans tussen wat jij wil doen en waar de luisteraars naar vragen en staar u niet kapot op downloads. Zelfs als je maar vijftig downloads hebt, vergeet niet dat er mensen zijn waar er nooit meer dan vijf man zal naar luisteren.

Aan de fans. Merci. Om mijn vrienden, collega’s en obsessies te omhelzen zoals ik zou doen.
De grootste gift van de podcast zijn jullie want ik heb waarschijnlijk de trouwste fanbase van alle comedians in dit land. Ja, ik durf dat te zeggen. Niet de grootste, niet de succesvolste maar misschien wel de beste. Dankzij de podcast ben ik een betere mens geworden en een betere comedian. En natuurlijk, zonder de podcast was HHVB er nooit gekomen.

Dat is het wat mosselen betreft tot nu toe. We gaan een berg nieuwe, leuke dingen proberen en we hopen jullie daar allemaal te zien en horen.

Aaa-onges, voegelkes en een klein betje veirf.

Tot volgende week.

Endings are never easy; I always build them up so much in my head they can’t possibly live up to my expectations, and I just end up disappointed. I’m not even sure why it matters to me so much how things end here…

I guess it’s because we all want to believe that what we do is very important, that people hang onto our every word, that they care what we think. The truth is: you should consider yourself lucky if you even occasionally get to make someone, anyone, feel a little better. After that it’s all about the people that you let into your life. 

And as my mind drifted to faces I’ve seen here before, I was taken to memories of family, of coworkers, of lost loves, even of those who’ve left us. And as I rounded that corner, they all came at me in a wave of shared experience…And even though it felt warm and safe, I knew it had to end. It’s never good to live in the past too long.

As for the future, it didn’t seem so scary anymore. It could be whatever I wanted it to be… And who’s to say this isn’t what happens? Who can tell me that my fantasies won’t come true… just this once?

Zach Braff – Scrubs S08E19 (My Finale)

Vanavond Live met Xander De Rycke

Xander_VanavondLive_2018_FacebookEvent_1920x1080 (1)

Wie mij al een tijdje volgt online of in de podcast, of wie tussen de regels van #HHVB leest, is niet verbaasd over mijn grote liefde voor talkshows. Het begon al tijdens mijn jonge jaren in Zelzate, wanneer National Geographic rond middernacht overschakelde naar NBC. Sindsdien zijn mijn ogen vastgekluisterd aan shows zoals Late Night with Conan O’Brien. Hij leerde me een goed gesprek te appreciëren, eender wie te gast was, en dat het niet erg is om als enige heel hard te moeten lachen om een sketch. Om nog maar te zwijgen van het kleine leger aan comedians dat ik bij hem zag passeren.

Nu, x aantal jaren later, valt het doek over Mosselen om Half Twee, gaan we naar een derde editie van #HHVB en kijk ik aan tegen wat open ruimte in het voorjaar van 2019.

Het was ergens begin januari, rond middernacht, en ik net een zware week van me druk te maken in Vlaanderens meest bekeken talkshows achter de rug had, toen David Letterman zijn nieuwe show op Netflix dropte. Het concept: een gesprek. De setting: een auditorium gestript tot de essentie. Koud, wit licht, twee zetels. Het gesprek zelf: warm, funny, entertainend en interessant. Akkoord. De gast is Barack Obama en de host is David Letterman. Twee titanen van de vlotte babbel. Ik deed mijn best om dit niet te vergelijken met België, maar toch kroop er een ‘godverdomme ’ in mijn achterhoofd. Mijn management en ik sms’ten elkaar gelijktijdig. ‘Ben je dit aan het zien? Wanneer gaan we dat ook eens doen?’.

Dat is wat vakmensen bezig zien met je doet. Het inspireert en duwt. En daar komt ‘Vanavond Live met Xander De Rycke’ uit voort. Niet omdat ik beter wil zijn of statements wil maken.Ik wil al lang dat er zoiets komt en ik heb lang genoeg gewacht. Nu gaan we het gewoon doen. De beste dingen die me de afgelopen jaren overkomen zijn, zijn de keuzes die ik zelf gemaakt heb. Niet degene die in mijn schoot geworpen zijn. Ik heb een zeer fijn publiek, veel werklust en bewijsdrang. We vinden elkaar in het midden.

Doen we een exacte copy past van Dave? Nee, we gaan terug naar de essentie: een monoloog, een desk, een man met een das, niet meer dan twee gasten en muziek/stand-up om af te sluiten.

Gaan we verder dan enkel Gent? Als het werkt, en mensen willen meer, graag.

Gaan we er een podcast van maken? God, nee.

Gaan we het op YouTube zetten? Alle vormen van filmen kosten geld. Eerst zien we of de show werkt. De mensen die effectief een kaart kopen zijn koning. Zij krijgen voorrang op kwaliteit.

Verwacht ik veel kritiek dankzij mijn grote muil over Van Gils en GLN? Natuurlijk. Maar eerlijk gezegd maakt het me niet uit als we tot vijf keer toe sterven in de Minard. Ik ben al vaak gestuiterd door mijn grote mond en iedere keer lik ik mijn wonden en leer ik uit mijn fouten. Als ik erin slaag om een anderhalf uur durend talkshowformat entertainend te houden, zonder het budget of de redactie die daarvoor nodig is, heb ik al véél gedaan.

Maar goed. Ik heb nog een jaar. Ik ga veel nadenken, lezen, kijken en babbelen.
En dan ga ik vijf avonden lang alles geven en mij hopelijk heel hard amuseren.

Dames & heren, welkom bij Vanavond Live.

Houdt Het Voor Bekeken 2016-2017

Na twee maanden en dertig zaalshows is de Houdt Het Voor Bekeken tournee van dit jaar afgelopen… Voor jullie allen in koor *ouuh* beginnen te jouwen, wil ik nogmaals iedereen bedanken die naar de show is komen kijken. Het was een onvergetelijke tournee, die ik voldaan en in schoonheid mocht afsluiten in een volle Arenbergschouwburg. Ik ben moe, triest en blij voor de juiste redenen. Wie donderdagavond aanwezig was, heeft misschien de occasionele cameraflits opgemerkt. De show werd inderdaad opgenomen. En ja, er is wel degelijk iets gebeurd met die opnames. Naar goede gewoonte ga ik de show in zijn volledigheid op YouTube zwieren. Wat hadden jullie anders verwacht.