fbpx

XANDER DE RYCKE

Quarter-Life Crisis

Een week. Eentje maar.

Ik heb het druk. Hoe druk valt moeilijk te beschrijven. Druk is relatief vergeleken met de jobs dat jullie waarschijnlijk doen. Maar toch heb ik het druk genoeg om te zeggen dat de meerderheid van de tijd dat ik thuis ben lig ik te slapen. En jammer genoeg geen glorieuze belachelijke 12u per dag. Maar eerder “genoeg” slaap en de quality time met mijn vriendin zijn die uren dat ik naast haar lig. Geen idee of ze eigenlijk nog leeft, het is goed mogelijk dat ik al een maand naast een lijk ga liggen iedere avond.

Maar het is positief druk! Het is leuk werk, het is goed voor mijn ego om nodig te zijn. Het is een cocktail van #DeIdealeWereld, Zaalshows en podcasts besprenkeld met wat gekke losse jobjes. Dus het zijn al mijn favoriete dingen die mijn tijd innemen.

Dus ik heb geen grondige reden om te zeuren maar een ding stoort me enorm en dat is dat tijd belachelijk hard voorbij vliegt.

Ik heb februari ervaren als een grote waas van treinritten, lachbuien, 100en vreemde gezichten en heel veel blikjes Nalu.

Vandaar dat ik voor komende week iedere dag een fotoblog ga maken. Ieder uur dat ik wakker ben 1 foto om mezelf volgende zondag te herinneren wat ik allemaal gedaan heb die week.

Dus vanaf morgen kan je hier iedere dag een spannend avontuur meemaken.

#mosselen2200

Dikke merci aan al onze vaste én nieuwe luisteraars. De positieve respons was meer dan we hadden verwacht.

Geen zorgen over de toekomst. We zijn nooit van plan dagelijks of wekelijks radio te maken. Maar om te vervangen zullen we altijd klaar staan.

tumblr_inline_njcr1cWcX51saawjx
Ons hart ligt bij jullie op het Interwebs en daar zal het ook blijven en groeien. Hopelijk na deze week met een hele hoop nieuwe voegelkes.

Speciale dank aan Wim Reyniers van de techniek, Thomas Morlion van de regie, Koen Galle van productie. Sam, Linde, Kirsten, Jonas en Vincent om ons te dulden.

En natuurlijk ons bezoek en telefoontjes van Dimeister, Michel Goessens, Danny Verbiest, Paul Ricour, Christophe Stienlet, Sebastiaan Torenbaard, Willem Bouvier, TLP, Jelle De Beule, Otto-Jan Ham en al onze fans.

tumblr_inline_njcr11HP7T1saawjx
Slaapwel ‪#‎mosselen2200‬

Gilles & Xander.

2014.

Ik geef volledig toe dat ik het idee van deze opsomming heb gestolen van Kerygma haar maandelijkse update.

In 2014…

– …begon ik het jaar met een podcast van drie uur met Urbanus.
– …deden we aflevering 100 van Mosselen om Half Twee in een uitverkochte Minard te Gent.


– … sloot ik de tour af van mijn favoriete voorstelling tot nu toe ‘Zijn Derde Show’.
– … zag ik met Geens ‘Hollywood Babble On’ met Kevin Smith en Ralph Garman voor de 2e keer in London.
– …ontmoette ik helden Jim Gaffigan en Dan Aykroyd.
– …heb ik mijn grootvader beter leren kennen en was ik filmmaker.


meer lezen

Dag Mevrouw.

Ik denk de eerste keer dat ik mama Segers ontmoet heb was een optreden ergens aan de kanten van Diksmuide halverwege 2007. Een van de eerste shows in wat een uiteindelijk een tour van 50 optredens ging worden. De Comedy Victory Tour heette het beestje. Een halfuur Philippe Geubels, een halfuur Xander De Rycke en een Iwein Segers die het aan elkaar babbelde.

Een show zoals alle andere eigenlijk. Tijdens Geubels zijn set hem proberen porren met een bezem en een pistolet met hesp naar hem slingeren om te zien of hij uit zijn concentratie te krijgen was. Tijdens de pauze door het raam kijken en de blote kont van Iwein zien terwijl hij staat te plassen als een kleuter in een struik.

Op een uitzondering na was het een normale show. Die uitzondering was dat de mama van Iwein op bezoek kwam in de backstage. De manier waarop ze de kamer binnenvloog en meteen met een vinger in mijn borst prikte ‘Gij waart den besten!’. Zij was voor Geub en mij de perfecte verklaring voor wat het mysterie Iwein Segers was want je zag enorm veel van haar terug in hem. Vreugde, vriendelijk, een onuitputtelijk enthousiasme, entertainend ook al was er geen publiek. Ik sms’te Iwein nog: ‘op de juiste manier zot zoals u’.

De tweede keer dat ik haar zag was een paar jaar later. Op de terugweg van een optreden samen in de auto met Iwein moest hij nog even stoppen bij zijn moeder. Zonder enige gene in haar pyjama werden we toch even binnen gesleurd. En of ik geen boterham moest hebben want ik was al zo mager.

Ook die bezorgdheid zie je terug in Iwein. Zoals die keer dat ik in Meise ruzie had met een hoop kickboksers op café en dat ik omhoog keek en Iwein klaar zag zitten op het balkon om in hun nek te springen. Want ‘hadden ze iets moeten proberen ik zat er bovenop!’

Het is zeer jammer dat sommige mensen zo vroeg komen te gaan. Zeker de schone en de brave mensen. Het beste van haar leeft voort in Iwein. Net zoals de legende van Erwin Degers maakt dat haar onsterfelijk.

Dag mevrouw. En merci voor de boterham.