Nog 15 en dan…

Nu ik aan de laatste vijftien zaalshows van de tour begin zie ik mijn comfortzone steeds kleiner worden. Dat gruwelijk half jaar van zoeken en schrijven voor een nieuwe zaalshow komt dichterbij. Je kent dat gevoel wel als je verkouden bent dat je dan pas beseft hoeveel geluk je had toen je niet verkouden was. Ik heb dat met zaalshows. Voor mij was de afgelopen jaren mijn comfortzone een stuk groter omdat ik een best of gespeeld heb. (Ook al hebben de trouwe fans gezien dat er 40min nieuw stuff in zat. Broodmachine enz…)
Dus eind maart loopt de tour van ’10 Jaar Bezig, 2 Uur Grappig’ af en mag ik beginnen schrijven aan show nummer 4 die in première zal gaan in januari 2017. Het heeft momenteel een titel, een vaag tekstje, een idee van decor en affiche en ongeveer 15 minuten aan materiaal.  Ik hoop dat het kwartier een dik uur is tegen ik klaar ben met touren met Alex in juni.

Bovenop het schrijven aan een nieuwe zaalshow ben ik ook de afgelopen weken begonnen met het schrijven aan een extra voorstelling. Luisteraars van de podcast weten intussen al wat het plan is. In 2012 heb ik mezelf de belofte gemaakt van niet teveel hooi op mijn vork te nemen. Ik had het jaar ervoor op dezelfde tijd een boek, een podcast, een show in de Lotto Areno en een extra voorstelling met Gilles in elkaar gestoken. Je kan niet vijf dingen tegelijk doen. Kans dat de meerderheid maar mediocre uitdraait is vrij groot. Resultaat dat de podcast een jaar heeft plat gelegen (dat heeft zichzelf wel recht getrokken) en dat de Halloweenshow productioneel een flop was. (Voor de spelers niet voor het publiek.)

Ik zou dit jaar ook wat gas kunnen terug nemen. Het festival komt dichterbij en Mosselen om Half Twee is 2016 al volledig aan het overnemen. Ik moet op tour met Agnew en met de jongens van de podcast door heel Vlaanderen. Ook krijgt Mosselen om Half Twee weer een nieuwe vertakking die veel aandacht zal nodig hebben.

Maar ik ben ambitieus en meestal voel ik het wel goed aan als er iets is dat ik echt moet voor gaan.
Zoals alles bij mij is het meestal een combinatie van dingen die de bal doen rollen. Het is Michael Van Peel zien scoren bij een groeiend publiek. Iemand waarvan we al jaren van de daken schreeuwen dat ze eens moeten beginnen kijken en luisteren naar hem. Het is eindelijk vrij te zijn om de Cutting Edge Awards te kunnen presenteren. Het is Ricky Gervais grappen te zien maken over celebrities die aanwezig zijn in de zaal tijdens een award show. Het zijn onze kranten die er op staan om iedere 3 maand een tweet van mij als “choquerend” te bestempelen.

Dus in september volgend jaar zal ik voor de eerste keer een jaarlijkse samenvatting maken van al mijn grappen over ons medialandschap. Geen oudejaarsconference. Zelfs niet op het eind van het jaar maar bij het begin van het nieuwe televisieseizoen. Geen uitgebreide tour maar maximum 5 shows voor een niche publiek.

Ik maak enorm graag grappen over de televisie, film en radio in dit land en meestal komen die gewoon op Twitter of FB terecht. Voornamelijk omdat ik die niet in mijn zaalshows wil steken aangezien ik  met mijn stand up een andere richting begin uit te gaan. Ik kan een grap schrijven over pakweg Bevergem maar wat is de houdbaarheidsdatum daarvan? Ik kan die onmogelijk twee seizoenen meepakken. Zeker als maar 30% van uw publiek die grap snapt.

Dus ik ben nu alles aan het bundelen richting september. Het is een heel andere stijl dan ik gewoon ben. Ik zal serieus wat schrappen en bijschrijven. Ook actiever alles van televisie, film en radio beginnen opvolgen. Sommige op Twitter hebben misschien al door dat ik meer grappen in die trend begin te tweeten. Het is iets waar ik enorm nieuwsgierig naar ben om de respons op te zien.

We leven momenteel in een land waar ik inderdaad als dwangmatig agressief word gezien door onze pers en televisiemakers. Ik ben het een beetje beu om altijd mijn woorden te moeten inslikken op het internet of op podium. Ik weet nog toen Wauters Vs Waes 2 miljoen kijkers haalde dat je toen niets van negatieve commentaar mocht geven op het internet of je kreeg meteen een dozijn anonieme ei-avatars. Kijkers noemen mij jaloers of niet grappig en televisiemakers vinden mij bitter en kwaad omdat ik niet gevraagd word.

Terwijl, eerlijk? Ik vind het meer een uitdaging om een grap te maken over iets dat geliefd is dan de zoveelste doodsteek te moeten aan Lesley-Ann Poppe . Ik wil gewoon voor niemand een uitzondering maken. Ik wil een even grote klets kunnen uitdelen aan De Mol dan aan Temptation Island. Ik vind meer humor in ‘Black’ dan in ‘FC De Kampioenen: Jubilee General’.
Het gaat ook niet over mensen beledigen. Ik probeer het zover mogelijk weg te houden van ‘roasten’. Er is maar één ding dat ik uit roasten heb geleerd en dat is zoals Don Rickles dat je moet leren slagen en zalven tegelijk. Iets dat je bijvoorbeeld mooi ziet in zijn legendarische speech voor Martin Scorsese.

Zoals ‘Tegen De Sterren Op’. Het zijn enorm getalenteerde mensen die met zeer slecht geschreven materiaal moeten werken. Ik haat de speler nooit, ik lach alleen met het spel. Want dat meen ik ook echt. Ik heb keiveel respect voor mensen die dingen maken in media want het is niet makkelijk maar dat gaat mij niet tegenhouden om een grap te maken erover.
Want dat is het uiteindelijk hoor. Nu probeer ik gewoon mensen te doen lachen in minder dan 140 tekens. Maar je kan dat lezen hoe je wil. Het Nieuwsblad en HLN verkopen ze als ‘choquerend’, sommige lezen ze als grof anderen weer als jaloers.
Vanaf september kan je ze in beperkte kring zien zoals ze bedoeld zijn. Met publiek, met gelach en ze komen rechtstreeks uit mijn mond met juiste intonatie en grijns op mijn gezicht. En daarna komt het volledig online. Voor de hele wereld om zijn kas op te fretten en voor de schrijvers van Tegen De Sterren Op nog een reden om mij te haten.

Ik kijk er zeer hard naar uit. Ik hoop jullie ook want ik ga er zeer hard aan werken.